Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς.

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς. Μην περιμένεις από τους άλλους πρώτα να σε αγαπήσουν γιατί έτσι, εμποδίζεις την ευτυχία να έρθει να σε συναντήσει. Είναι πολύ αβέβαιο να περιμένεις, να υπολογίζεις, να προσδοκάς και να χτίζεις όλη τη ζωή σου πάνω σε μια επιθυμία που δεν εξαρτάται από σένα. 

Είναι σαν να χτίζεις παλάτια στην άμμο. Η αγάπη από τους άλλους μπορεί να έρθει για μια στιγμή, για ένα λεπτό, για μια μέρα… Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να ορίσει τη διάρκεια. Μπορεί να έρχεται όμως και να φεύγει συνέχεια. Και τότε εσύ τι θα κάνεις; Τη μια στιγμή θα γίνεσαι βασιλιάς και την άλλη ζητιάνος; Τη μια στιγμή θα νιώθεις ότι θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο και την άλλη θα νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα;

Πως μπορούμε να γευτούμε την ευτυχία όταν έχουμε ξεχάσει τη γλώσσα της έκστασης;

Όλα τα χρόνια κυνηγάμε την ευτυχία. Προσπαθούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι. Άλλος νομίζει ότι τα χρήματα θα του φέρουν την ευτυχία. Άλλος νομίζει ότι η δόξα θα του τη φέρει. Άλλος, η δύναμη, η εξουσία... 

Tρέχουμε κυνηγώντας πράγματα που δεν έχουν πραγματική υπόσταση και καμιά αξία στο βασίλειο της ευτυχίας. Είναι απλά σκευάσματα του νου και κάποιων επιτήδειων που θέλουν να μας κρατάνε στη σκλαβιά του ανεκπλήρωτου.

Ζούμε την ζωή μας χαραμίζοντάς την, διώχνοντας την αγάπη μακριά. Μπορεί κάποιοι να κατάφεραν να κερδίσουν χρήματα, δόξα, εξουσία... Αγάπη όμως, Ευτυχία γεύτηκαν, έζησαν;

Η ευτυχία δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο

Όμορφη ζωή, αγγελικά ή "ανεγκεφαλικά" πλασμένη

Κοιτάζοντας γύρω μας θα δούμε ανθρώπους που η δυστυχία έχει σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη τους και κάποιους άλλους που ακτινοβολούν τη χαρά ολόγυρα τους.

Όλοι θέλουμε να ζούμε μια όμορφη ζωή, όλοι αναζητάμε την ευτυχία, την αγάπη. Τι είναι αυτό όμως που στέκεται εμπόδιο ανάμεσα σε μας και την ευτυχία; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους ευτυχισμένους και κάποιους δυστυχισμένους; 
Μήπως είναι τα υλικά αγαθά; Μήπως είναι ένας ερωτικός σύντροφος που ανταποκρίνεται ή δεν  ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας ή μήπως είναι η ποιότητα της σχέσης που έχουμε χτίσει με τον εαυτό μας;

Αν θες να είσαι ευτυχισμένος μην επιλέγεις τη δυστυχία

Απόσπασμα απο "το φιλί της πεταλούδας"
της Δέσποινας Παλαμάρη

Η ουσία είναι ότι αν ένας άνθρωπος, βρεθεί σ’ ένα "δρόμο" που περπατώντας τον νιώθει μπλοκαρισμένος, δυστυχισμένος, οι ίδιες οι ιδέες του, οι σκέψεις του, ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό του τον οδήγησαν σε αυτή τη θέση. Αν νιώθει ότι το μονοπάτι που περπατά είναι λανθασμένο αυτό που χρειάζεται να κάνει είναι να το εγκαταλείψει. Απλά να αλλάξει δρόμο…

Δεν υπάρχει συγκεκριμένος δρόμος. Καθώς περπατά κάποιος δημιουργεί το δικό του μονοπάτι. Η αναζήτηση του γίνεται το μονοπάτι γιατί στην πραγματικότητα ο δρόμος δεν είναι έξω από αυτόν αλλά μέσα του. Ένας εσωτερικός δρόμος που οδηγεί στο κέντρο του, στην ψυχή του. Το δύσκολο είναι να γίνει η αρχή γιατί ο νους με το κάθε τι που είναι παλιό ταιριάζει απόλυτα.

Μήπως ο κανόνας του "Ηλίθιου" αντικατροπτίζεται στη Ζωή σου;

Είναι προφανές πως οι προσδοκίες περιπλέκουν τη δυνατότητά μας να γίνουμε ευτυχισμένοι, είτε πραγματοποιηθούν είτε όχι. Αν πραγματοποιηθούν, είμαστε καταδικασμένοι να τις εγκαταλείψουμε για άλλες, νέες και μεγαλύτερες, ώσπου να πέσουμε τυχαία πάνω σε κάποιες που θα μείνουν απραγματοποίητες. Αν εξαρχής δεν πραγματοποιηθούν, τότε υποφέρουμε τον πόνο της απογοήτευσης.

Συγχέουμε τα όνειρα με τις προσδοκίες και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι, ενώ τα πρώτα μας ανοίγουν έναν ολόκληρο κόσμο, οι δεύτερες μας εγκλωβίζουν στην παθητική αναμονή του προσδοκώμενου. Και βέβαια, μένουμε εντελώς προσκολλημένοι σ’ αυτές. Για ποιο λόγο; Μάλλον, γιατί μας έχουν συντροφεύσει πάρα πολύ καιρό…

Τόσο πολύ μεγάλη φασαρία σε ένα τόσο μικρό κεφάλι...

Ένα ψέμα η ζωή σου…

Περίτεχνα σκευάσματα μυαλού σε συσκευασία συναισθήματος…

Γυρνάς… στριφογυρνάς, στα ίδια και τα ίδια χωρίς καν να το καταλαβαίνεις…

Κινήσε σε ένα κοινότυπο μοτίβο στον τρόπο σκέψης, στη δουλειά, στις σχέσεις σου, στο σήμερα, στο αύριο…

Μπορεί να πιστεύεις ότι έτσι πρέπει να ζεις αλλά αυτό κι αν είναι ένα μεγάλο ψέμα που δεν σου αφήνει να ζήσεις πραγματικά…

Να αφεθείς, να μοιραστείς, να κοινωνήσεις την Αγάπη…

Κι όσο δεν θες να ακούσεις μέσα σου αυτή τη φωνή που διαμαρτύρεται, το σώμα σου που θέλει να ανασάνει, την ψυχή σου που θέλει να ελευθερωθεί... 
τόσο πιο μεγάλος θα γίνεται ο πανικός σου, το άγχος σου… 

τόσο περισσότερο θα μεγαλώνει η θλίψη, η ανία σου… 

τόσο περισσότερο ο χρόνος θα γίνεται ένα τέρας που στο τέλος θα σε κατασπαράξει…

Και οι στιγμές σου κάλπικες… κατασκευασμένες…

Είσαι ο χρόνος που δίνεις και ο χρόνος που παίρνεις

Από την Ιωάννα Γκανέτσα

Αν είναι δυο έννοιες που θα μπορούσε κάποιος να πει πως κρατούν μέσα τους όλα τα συναισθήματα του κόσμου, αυτές είναι ο έρωτας και ο χρόνος.

Αρσενικός αδυσώπητος δυνάστης ή απόλυτος εκστατικός εραστής, ο χρόνος υπήρξε πάντοτε έννοια πολυδιάστατη.

Τον έχεις αγαπήσει για τις στιγμές που σου χάρισε, τον έχεις μισήσει για τους ανθρώπους που σου πήρε, τον έχεις λατρέψει για τις αγάπες που γέννησε και τον έχεις αφορίσει για τους έρωτες που εξαφάνισε.

Τον έχεις δει τρυφερό με τις φιλίες σου εκείνες που άντεξαν στο χρόνο και σκληρό με τις διαπροσωπικές σχέσεις σου που έφθειρε.

Ζεις με το μυαλό ή με την καρδιά;

Οι δρόμοι της Ύπαρξης είναι μυστηριώδεις και η Ζωή που κυλά σε αυτούς είναι ανεξέλεγκτη. 

Οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι είμαστε έξυπνοι. Νομίζουμε ότι είμαστε σοφοί. Ότι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο σφαιρικά. Νομίζουμε ότι μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε, να αγγίξουμε, να νιώσουμε… Όμως αναρωτιέμαι; Μπορούμε πραγματικά να ¨δούμε¨ τον κόσμο; Ή έχουμε τυφλώσει την καρδιά μας και έχουμε δώσει την απόλυτη εξουσία στο μυαλό μας; 

Όταν βλέπουμε ένα λουλούδι, ένα ηλιοβασίλεμα πως λειτουργούμε, τι κάνουμε; Το κοιτάζουμε χαμογελώντας και λέμε: Τι όμορφο! Ή   πόση ομορφιά Θεέ μου υπάρχει γύρω μου! ή κάτι αντίστοιχο… Ή αφήνουμε την μυρωδιά του, τα χρώματα του την ενέργεια του να γίνει σωματική εμπειρία; Να γίνουμε ένα με το λουλούδι, ένα με το ηλιοβασίλεμα, να το αναπνεύσουμε και να το αισθανθούμε σε κάθε μας κύτταρο... 

Αν το καθετί που είναι ¨όμορφο¨ το αφήσουμε να μας πλημμυρίσει ολοκληρωτικά τότε δεν χρειάζονται σκέψεις, δεν χρειάζονται λόγια. Οι λέξεις είναι ένδειξη ότι το μυαλό μας ακόμα φλυαρεί, ίσως με έναν πιο εκλεπτυσμένο τρόπο αλλά συνεχίζει να φλυαρεί. Τα λόγια έρχονται από το μυαλό και τα συναισθήματα από την καρδιά. 

Οι επαναστάτες του καναπέ...

.

Οι περισσότεροι από εμάς ήταν από τα τυχερά παιδιά. Από αυτά που δεν τα είχαν εύκολα στη ζωή τους. Και δεν μιλάω για λεφτά, ρούχα, δασκάλους και σχολεία... 
Μιλάω για ελευθερία, για ανεξαρτησία...

Έπρεπε να παλέψουμε εκεί μέσα στις αλάνες για να κερδίσουμε την ικανοποίηση, τη νίκη, τη ζωή μας. Έπρεπε να πέσουμε και να σηκωθούμε αμέσως, χιλιάδες φορές. Να ορμίσουμε, να σπρώξουμε, να ματώσουμε, να αγκαλιάσουμε και να γελάσουμε άλλες τόσες... 

Κανένας δεν καθάριζε για πάρτη μας...   Η τόλμη σπινθήριζε στη ματιά μας... 

Όλος ο κόσμος στα πόδια μας κι όλα τα γράφαμε στα παλιά μας τα παπούτσια. Που να φτάσει να μείνει καινούριο το παπούτσι με τόσο τρέξιμο, τόσα σκαρφαλώματα...

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς…

Μην περιμένεις από τους άλλους να σε αγαπήσουν γιατί έτσι εμποδίζεις την ευτυχία να έρθει να σε συναντήσει. Είναι πολύ αβέβαιο να περιμένεις, να υπολογίζεις, να προσδοκείς και να χτίζεις όλη τη ζωή σου πάνω σε μια επιθυμία που δεν εξαρτάται από σένα. Είναι σαν να χτίζεις παλάτια στην άμμο. Η αγάπη από τους άλλους μπορεί να έρθει για μια στιγμή, για ένα λεπτό, για μια μέρα… 

Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να ορίσει τη διάρκεια. Μπορεί να έρχεται όμως και να φεύγει συνέχεια. Και τότε εσύ τι θα κάνεις; Τη μια στιγμή θα γίνεσαι βασιλιάς και την άλλη ζητιάνος; Τη μια στιγμή θα νιώθεις ότι θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο και την άλλη θα νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα; 

7 Αλήθειες για μια ευτυχισμένη Ζωή

Ποτέ να μην κάνεις  αυτό που δεν θέλεις

Μια από τις αλήθειες της ζωής είναι ότι δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως το επιθυμούμε γιατί δεν ορίζουμε εμείς τη ζωή. Μπορείς όμως εσύ να ορίσεις τις πράξεις σου. Τα Ναι και τα Όχι σου ώστε να ανταποκρίνονται στη δική σου αλήθεια, στα δικά σου θέλω, απαλλαγμένα από την ανάγκη για επιβράβευση, για χειροκρότημα.

Κανένας δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει κι αν αυτό το πιστέψεις κάποιος κι αρχίσεις να το εφαρμόζεις τότε θα βαδίζεις συντροφιά με την ελευθερία κι όχι με τον οποιασδήποτε μορφής εξαναγκασμό.

Κι αν κάποιοι άνθρωποι, λόγω της αλλαγμένης σου συμπεριφοράς, φύγουν από το δρόμο σου, με ευγνωμοσύνη αποχαιρέτησέ τους όχι μόνο για τα δώρα- εμπειρίες που σου έδωσαν αλλά και για το βάρος που πήραν από τις πλάτες σου, φεύγοντας…

Κυνηγώντας την ευτυχία...

Όλα τα χρόνια κυνηγάμε την ευτυχία. Προσπαθούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι. Άλλος νομίζει ότι τα χρήματα θα του φέρουν την ευτυχία. Άλλος νομίζει ότι η δόξα θα του τη φέρει. Άλλος η δύναμη, η εξουσία... 

Tρέχουμε κυνηγώντας πράγματα που δεν έχουν πραγματική υπόσταση και καμιά αξία στο βασίλειο της ευτυχίας. Είναι απλά σκευάσματα του νου και κάποιων επιτήδειων που θέλουν να μας κρατάνε στη σκλαβιά του ανεκπλήρωτου.

Και ζούμε την ζωή μας χαραμίζοντάς την, διώχνοντας την αγάπη μακριά. Μπορεί κάποιοι να κατάφεραν να κερδίσουν χρήματα, δόξα, εξουσία... 

Αγάπη όμως, Ευτυχία γεύτηκαν, έζησαν;

Πως μπορούμε να γευτούμε την ευτυχία όταν έχουμε ξεχάσει τη γλώσσα του συναισθήματος, τη γλώσσα της αγκαλιάς, της αγάπης, 

Πως μπορούμε να γευτούμε την ευτυχία όταν έχουμε ξεχάσει πώς να αγγίζουμε, πού να αγγίζουμε, πόσο βαθιά να αγγίζουμε.