Τα χέρια μας δεν είναι πια προέκταση της καρδιάς μας αλλά προέκταση του μυαλού μας.

Όποια εμπειρία προέρχεται από το σώμα είναι πολύ σημαντική γιατί μπορεί να γίνει μια πύλη όπου περνώντας την μπορούμε να προσεγγίσουμε το Είναι μας.

Και το άγγιγμα είναι μια σωματική εμπειρία υψίστης σημασίας. Είναι μια ιερή στιγμή όπου δυο άνθρωποι, δυο ενέργειες συναντιούνται. Και η συνάντηση δύο ενεργειών που ξεχειλίζουν μέσα από το σώμα, μέσα από μια ανοιχτή καρδιά, είναι πάντοτε χαρά. Είναι σαν δύο χορευτές που χορεύουν σε απόλυτη αρμονία, σαν δύο μουσικούς που παίζουν ρυθμικά και αλληλοσυμπληρώνονται.

Η αγκαλιά και το χάδι θεραπεύουν την καρδιά

Έχω ακούσει πολλές γυναίκες να λένε ότι θα ήθελαν τον σύντροφο τους πιο τρυφερό, πιο δοτικό, με μεγαλύτερη "παρουσία" στις στιγμές τους… 

Να μπορεί να ρέει περισσότερο μέσα στη Ζωή και να μην αντιμετωπίζει όλες τις καταστάσεις με τετράγωνη λογική…

Για όλα αυτά η λύση είναι απλή. 
Χρειάζεται να ενεργοποιηθεί περισσότερο το συναισθηματικό τους κέντρο, το κέντρο της καρδιάς. Γι’ αυτό αν θέλετε ο σύντροφος σας να είναι περισσότερο δοτικός, περισσότερο τρυφερός τροφοδοτήστε την καρδιά του με αγάπη. Γεμίστε τον με χάδια, φροντίδα, αποδοχή και αγάπη που θα ξεχειλίσει από την δική σας καρδιά. Και κυρίως φροντίστε την περιοχή του στήθους του. Γεμίστε τη με αγγίγματα και χάδια κάθε είδους. Χαϊδέψτε τη με απαλότητα, με τρυφερότητα, νιώθοντας ότι δεν την χαϊδεύει το χέρι σας αλλά η καρδιά σας. 

Αν αγαπάς με την καρδιά σου τότε δεν μπορείς να αποφεύγεις το άγγιγμα. Είναι αδύνατον!!

Υπάρχουν κάποιοι που λανθασμένα πιστεύουν πως ό,τι είναι πνευματικό δεν έχει καμία σχέση με το σώμα και υποστηρίζουν πως αν θέλεις να περάσεις την πύλη της πνευματικότητας τότε πρέπει να απαρνηθείς αυτόν τον κόσμο, τον υλικό. 

Ξεχνάνε όμως όλοι αυτοί, ότι το σώμα μας είναι το εξωτερικό περίβλημα του αθανάτου Πνεύματός μας και ότι όσο αρνιόμαστε την περιφέρεια μας δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε και να αγγίξουμε το κέντρο μας. 

Ο  Osho έλεγε ότι το κέντρο μας, το Είναι μας, δεν είναι ενάντια στο σώμα μας γιατί δεν μπορεί να επι­βιώσει χωρίς αυτό ούτε για μια στιγμή. Το σώμα είναι η τροφή του.

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς…

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να αγαπάς…

Μην περιμένεις από τους άλλους να σε αγαπήσουν γιατί έτσι εμποδίζεις την ευτυχία να έρθει να σε συναντήσει. Είναι πολύ αβέβαιο να περιμένεις, να υπολογίζεις, να προσδοκείς και να χτίζεις όλη τη ζωή σου πάνω σε μια επιθυμία που δεν εξαρτάται από σένα. Είναι σαν να χτίζεις παλάτια στην άμμο.

Η αγάπη από τους άλλους μπορεί να έρθει για μια στιγμή, για ένα λεπτό, για μια μέρα… Ποιος ξέρει και ποιος μπορεί να ορίσει τη διάρκεια. Μπορεί να έρχεται όμως και να φεύγει συνέχεια. Και τότε εσύ τι θα κάνεις; Τη μια στιγμή θα γίνεσαι βασιλιάς και την άλλη ζητιάνος; Τη μια στιγμή θα νιώθεις ότι θα έχεις κατακτήσει τον κόσμο και την άλλη θα νιώθεις ότι έχεις χάσει τα πάντα;

"Η Δύναμη της Αγκαλιάς"

ή "Οι 118 Αποχρώσεις της Αγκαλιάς"

Περί αγκαλιάς η σκέψη κι ο λόγος... 

Περί της αγκαλιάς που τα εμπεριέχει και τα περικλείει όλα!

Πολλά τα είδη της, τα ύφη και οι υφές της, οι κατηγορίες κι οι αποχρώσεις της – πολύ περισσότερες από 50, σίγουρα...

Η αγκαλιά-κοχύλι, που μέσα της θα γεννηθείς, θ' αναπτυχθείς κι ίσως γίνεις μαργαριτάρι στην πέρλα του σύμπαντος. 

Η αγκαλιά-κουκούλι που μέσα της θα εξελιχθείς, θα μεταμορφωθείς, η αγκαλιά-σπόρος για να βλαστήσεις, η αγκαλιά-καρπός για να φυτρώσεις, η αγκαλιά-λίπασμα για να πολλαπλασιαστείς, ν' αυγατίσεις. 

Η αγκαλιά-φοίνικας για ν' αναγεννηθείς, η αγκαλιά-θάλασσα για να ξεπλυθείς, η αγκαλιά-ποτάμι για ν' αναβαπτιστείς, η αγκαλιά-ουρανός για ν' αναληφθείς.

Το να είσαι τσιγκούνα είναι αμαρτία

Έχω μια ένταση μέσα στο κεφάλι μου, σαν πίεση, ένα σφίξιμο και δεν μπορώ να αγαπήσω και... δεν αισθάνομαι πολύ καλά για τον εαυτό μου.

Osho: Αυτό μπορεί να προκαλεί την ένταση, επειδή η αγάπη ανακουφίζει. Αν μπορείς να αγαπήσεις, παραμένεις χαλαρή. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις, έχεις ένταση. Η ένταση σημαίνει απλώς ότι υπάρχει κάποια ενέργεια που χρειάζεται να μοιραστεί. Αν δεν θέλεις να τη μοιραστείς, τότε συσσωρεύεται και γίνεται πονοκέφαλος. Πάντοτε να θυμάσαι ότι όσο πιο πολύ μοιράζεσαι, τόσο πιο φρέσκια ενέργεια θα κυλάει μέσα σου.

Διάβαζα την ιστορία της ζωής ενός ποιητή. Λέει ότι ζούσε σε ένα πολύ παλιό σπίτι, διακοσίων ετών, που ήταν σε πολύ πρωτόγονη κατάσταση — ούτε σύγχρονες ανέσεις ούτε ηλεκτρισμός ούτε τρεχούμενο νερό. Το σπίτι είχε ένα όμορφο πηγάδι με πολύ φρέσκο νερό, πολύ καθαρό.

Μη βάζεις στην Αγάπη σου πατερίτσες....

Τι όμορφο να σε αγαπούν και να σου το λένε…

Και πραγματικά όταν η αγάπη μας αγκαλιάζει ανθίζουν οι καρδιές μας σαν λουλούδι και μοσχοβολούν ολόγυρα αρώματα ευτυχίας.

Πως όμως μπερδεύτηκαν τα πράγματα μέσα στους αιώνες και καταλήξαμε να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν το πρώτο βήμα και να έρθουν να μας αγκαλιάσουν, να μας πουν όμορφα λόγια, να μας αγαπήσουν, να μας πουν πρώτοι σ’ Αγαπώ…

Πως είναι δυνατόν να έχουμε παραχωρήσει τέτοια δύναμη στους άλλους; Να περιμένουμε μέσα από τα μάτια τους να γίνουμε όμορφοι, αρεστοί… Το δικό τους χαμόγελο να κάνει τα δικά μας χείλη να χαμογελάσουν και μέσα από τη δική τους ευθυμία να αποκτήσουμε πάλι ενδιαφέρον για τη ζωή…

Βάλαμε τις ζωές μας σε αναμονή, δώσαμε στην αγάπη μας πατερίτσες και την βγάλαμε ζητιάνα στους δρόμους…

¨αγκαλιάζοντας την αγάπη¨

Μόνο ένα άγγιγμα με αγάπη φτάνει για να φέρει στα χείλη ένα πλατύ χαμόγελο και μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη να θεραπεύσει την ψυχή...

Η Καρδιά μας, είναι η πηγή της Αγάπης και είναι φτιαγμένη με τέτοιον τρόπο ώστε να εκφράζει την ομορφιά, τη συμπόνια και τη συγχώρεση, τις ύψιστες μορφές της αγάπης. Τα χέρια μας όσο περίεργο κι αν φαίνεται είναι η προέκταση της καρδιάς μας και το άγγιγμα είναι μια λειτουργία αγάπης. 

Δυστυχώς μέσα στο πέρασμα του χρόνου οι άνθρωποι έχουμε ξεχάσει πώς να αγγίζουμε, πού να αγγίζουμε, πόσο βαθιά να αγγίζουμε. Έχουμε ξεχάσει να αγγίζουμε γενικώς και δεν επιτρέπουμε και στους άλλους να μας αγγίξουν. Είμαστε δειλοί με το άγγιγμα γιατί σταματήσαμε να το αισθανόμαστε και αρχίσαμε να το σκεφτόμαστε. Δώσαμε σε αυτήν την όμορφη λέξη ένα σεξουαλικό χρώμα και από τότε το φοβηθήκαμε και αποστασιοποιηθήκαμε από το άγγιγμα αφήνοντας το σώμα να διψάει για μια καθαρή, ανθρώπινη, σωματική επαφή.

Αγάπη και Φόβος

OSHO: Υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσει κανείς. Ο ένας είναι να φοβάσαι, κι ο άλλος είναι ν’ αγαπάς. Όταν ζεις με το φόβο δεν θα μπορέσεις να πας ποτέ βαθιά σε μια σχέση. Παραμένεις φοβισμένος και δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλον, δεν μπορείς ν’ αφήσεις τον άλλο να σε διαπεράσει μέχρι τον πιο βαθύ σου πυρήνα. Αφήνεις τον άλλο μέχρι ενός σημείου, ύστερα μπαίνει στη μέση ο τοίχος και όλα σταματούν.

Ο άνθρωπος που αγαπά είναι άνθρωπος της «θρησκείας». Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το μέλλον, ο άνθρωπος που δεν φοβάται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις, που ζει στο εδώ και τώρα. Ο άνθρωπος που φοβάται υπολογίζει πάντα, κάνει σχέδια, κανονίζει, σιγουρεύει. Ολόκληρη η ζωή του χάνεται μ’ αυτό τον τρόπο. Αν μπορείς να βρίσκεσαι σ’ ετούτη τη στιγμή, στην παρούσα στιγμή, σ’ αυτό το παρόν, σ’ αυτή την πληρότητα, τότε μόνο θα μπορέσεις ν’ αγαπήσεις. Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Συμβαίνει μόνο μερικές φορές. Εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων ζουν με την αυταπάτη ότι αγαπιούνται, νομίζουν ότι αγαπούν, αλλά πρόκειται μόνο για την ιδέα τους.

Ψυχή και Εγώ

Όλοι οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στο να μείνουν προσκολλημένοι σε κάτι ή να το εγκαταλείψουν. Συνήθως  μένουμε προσκολλημένοι στα όνειρά μας, στις ελπίδες μας, στον τρόπο που ζούμε και τη φιλοσοφία που έχουμε για τη ζωή. Όμως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν ίχνη του Εγώ που τις περισσότερες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Το εγώ συνηθίζει να "έχει δίκιο" και γι’ αυτό παραμένει προσκολλημένο σε πρόσωπα και καταστάσεις για λανθασμένους λόγους. 

Σκεφτείτε πόσες δυστυχισμένες σχέσεις διατηρούνται γύρω μας επειδή ο ένας σύντροφος επιμένει να αποδείξει στον άλλο την αξία του. Να αποδείξει πως είναι σωστός και πως το δίκιο είναι με το μέρος του.

Στο βλέμμα σου αντικρίζω όλους τους Άντρες

Σταθερά τα βήματα σου ηχούν στο πλακόστρωτο και ο ήχος τους βαθύς, λες και έρχεται κατευθείαν από την πύλη του χρόνου…

Στο βλέμμα σου αντικρίζω όλους τους άντρες, πατέρα, αδελφό, σύζυγο, γυιό, φίλο, σύντροφο, συνοδοιπόρο γνωστό και άγνωστο και χαμογελώ με ευγνωμοσύνη. 

Πάντα ήταν κάποιος από εσάς εκεί να με στηρίζει, να με ακούει, να με αγκαλιάζει, να μου εύχεται…

Όταν ένας από εσάς με πλήγωνε κάποιος άλλος με αγκάλιαζε…

Όταν ένας με πρόδιδε κάποιος άλλος φρόντιζε ευλαβικά τις πληγές μου…

Όταν ένας μου χαμογέλαγε οι άλλοι έστηναν χορό γύρω μου…

Κυνηγώντας την ευτυχία...

Όλα τα χρόνια κυνηγάμε την ευτυχία. Προσπαθούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι. Άλλος νομίζει ότι τα χρήματα θα του φέρουν την ευτυχία. Άλλος νομίζει ότι η δόξα θα του τη φέρει, άλλος η δύναμη, η εξουσία... 

Tρέχουμε κυνηγώντας πράγματα που δεν έχουν πραγματική υπόσταση και καμιά αξία στο βασίλειο της ευτυχίας. Είναι απλά σκευάσματα του νου και κάποιων επιτήδειων που θέλουν να μας κρατάνε στη σκλαβιά του ανεκπλήρωτου. Και ζούμε την ζωή μας χαραμίζοντάς την, διώχνοντας την αγάπη μακριά. Μπορεί κάποιοι να κατάφεραν να κερδίσουν χρήματα, δόξα, εξουσία... 
Αγάπη όμως, Ευτυχία γεύτηκαν, έζησαν;