ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Η παράδοση αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της ανοι­χτής καρδιάς.

Πολλοί άνθρωποι, λανθασμένα, ταυτίζουν την παράδο­ση με την απώλεια της ελεύθερης θέλησης ή της προσωπικής δύνα­μης. Παράδοση, όμως, σημαίνει «να διαλύεσαι σε κάτι ανώτερο». Σημαίνει να σέβεσαι και να καλωσορίζεις το ανώτερο δυναμικό σου.
Η παράδοση δεν έρχεται με κάποια συμφωνία με το Θεό ή με το να εγκαταλείψουμε τη δύναμή μας, αλλά με το να αγκαλιάσουμε το είναι.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΚΡΑΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Πολλοί άνθρωποι, λανθασμένα, ταυτίζουν την παράδο­ση με την απώλεια της ελεύθερης θέλησης ή της προσωπικής δύνα­μης. Παράδοση, όμως, σημαίνει «να διαλύεσαι σε κάτι ανώτερο». Σημαίνει να σέβεσαι και να καλωσορίζεις το ανώτερο δυναμικό σου.

Η παράδοση δεν έρχεται με κάποια συμφωνία με το Θεό ή με το να εγκαταλείψουμε τη δύναμή μας, αλλά με το να αγκαλιάσουμε το είναι.

Η αγάπη μας είναι το μεγάλο άλμα της καρδιάς μας. Και ονομάζουμε παράδοση την πληρότητά της. Είναι ένα άλμα στην πί­στη και, παρά τους φόβους μας, στην αθωότητα των νέων ξεκινημά­των 

Τι συμβαίνει στην καρδιά μας όταν πληγώνεται και αρχίζει να κλείνει

Στο χώρο της καρδιάς ενώνονται οι ποιότητες του κατώτερου γήινου εαυτού μας με τις ποιότητες του πνευματικού ουράνιου εαυτού μας. 

Η αγάπη, η εμπιστοσύνη και το άφημα, η παράδοση, έρχονται να εμπλουτίσουν με καινούργιες ποιότητες το πάθος, τη γείωση, την ισορροπία και τη δύναμη.

Εδώ δεν μαθαίνουμε απλά να επιβιώνουμε στον κόσμο αλλά αναγνωρίζοντας όλες μας τις ποιότητες και κατανοώντας ότι όλοι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, αφηνόμαστε στον Παλμό της Ζωής και μπαίνουμε σε μια νέα διάσταση, μεταμορφώνοντας τον εαυτό μας.

Τι συμβαίνει όμως στην καρδιά μας μέσα στο πέρασμα των χρόνων της ζωής μας όταν δύσκολες καταστάσεις έρχονται να μας δοκιμάσουν;

Το Σύμπαν μας καθρεφτίζει την εσωτερική μας πραγματικότητα…

Στο Σύμπαν δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει πρέπει, δεν υπάρχει καλό ή κακό...

Υπάρχει μόνο ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ…

Και το Σύμπαν ανταποκρίνεται σε μας χαρίζοντας μας την ευκαιρία να δούμε, να βιώσουμε, να μάθουμε, να ολοκληρωθούμε με δύο τρόπους.

Ο ένας τρόπος είναι ο δύσκολος. Είναι αυτός που το Σύμπαν ανταποκρίνεται στο μυαλό μας, στο φόβο μας, στις εμμονές, στις προσδοκίες, στα κλεισίματα μας …

Ο άλλος τρόπος ο εύκολος είναι αυτός που ανταποκρίνεται το Σύμπαν στην καρδιά μας, στις επιθυμίες, στα όνειρα, στην αγάπη μας, στην ανοικτοσύνη μας …

Όταν δεν αυτοπεριοριζόμαστε ούτε το Σύμπαν μας περιορίζει…

Όταν ανοιγόμαστε στην Αγάπη, ανοιγόμαστε στη Ζωή

Στο χώρο της καρδιάς ενώνονται οι ποιότητες του κατώτερου γήινου εαυτού μας με τις ποιότητες του πνευματικού ουράνιου εαυτού μας. Η αγάπη, η εμπιστοσύνη και το άφημα, η παράδοση, έρχονται να εμπλουτίσουν με καινούργιες ποιότητες το πάθος, τη γείωση, την ισορροπία και τη δύναμη. Εδώ δεν μαθαίνουμε απλά να επιβιώνουμε στον κόσμο αλλά αναγνωρίζοντας όλες μας τις ποιότητες και κατανοώντας ότι όλοι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, αφηνόμαστε στον Παλμό της Ζωής και μπαίνουμε σε μια νέα διάσταση, μεταμορφώνοντας τον εαυτό μας. 

Τι συμβαίνει όμως στην καρδιά μας μέσα στο πέρασμα των χρόνων της ζωής μας όταν δύσκολες καταστάσεις έρχονται να μας δοκιμάσουν;

Τι σχέση έχει η Ζωή με την Αριθμητική;

Οι δρόμοι της Ύπαρξης είναι μυστηριώδεις και η Ζωή που κυλά σε αυτούς είναι ανεξέλεγκτη. 

Οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι είμαστε έξυπνοι. Νομίζουμε ότι είμαστε σοφοί. Ότι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο σφαιρικά. Νομίζουμε ότι μπορούμε να δούμε, να ακούσουμε, να αγγίξουμε, να νιώσουμε… 
Όμως αναρωτιέμαι... Μπορούμε πραγματικά να ¨δούμε¨ τον κόσμο; Ή έχουμε τυφλώσει την καρδιά μας και έχουμε δώσει την απόλυτη εξουσία στο μυαλό μας; 

Όταν βλέπουμε ένα λουλούδι, ένα ηλιοβασίλεμα πως λειτουργούμε, τι κάνουμε; Το κοιτάζουμε χαμογελώντας και λέμε: Τι όμορφο! ή, Πόση ομορφιά Θεέ μου υπάρχει γύρω μου! ή κάτι αντίστοιχο… ή αφήνουμε την μυρωδιά του, τα χρώματα του την ενέργεια του να γίνει σωματική εμπειρία; Να γίνουμε ένα με το λουλούδι, ένα με το ηλιοβασίλεμα, να το αναπνεύσουμε και να το αισθανθούμε σε κάθε μας κύτταρο... 

Όταν μεθύσεις με το Θεό, δεν θα ξαναδιψάσεις ποτέ.

Αυτός ο κόσμος και το κρασί του, μπορούν να σου δώσουν στιγμιαία ανακούφιση μόνο, μπορούν να σου δώσουν μόνο στιγμιαία διαλείμματα λησμονιάς. Εκείνος που έχει μεθύσει μ’ αυτόν τον κόσμο και τα κρασιά του, υπνωτίζεται, κοιμάται, κινείται μέσα σε βαθύ ύπνο, ζει μέσα σε ύπνο. Όλη του η ζωή είναι ένα μακρύ όνειρο. Και, αντίθετα, εκείνος που έχει μεθύσει με το κρασί τού Θεού, γίνεται άγρυπνος, ξύπνιος, τέλεια συνει­δητός.
Και ο Ιησούς λέει:Τους βρήκα όλους μεθυσμένους. Δεν βρήκα κανένα να διψάει. Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη για τους γιους τού ανθρώπου, διότι η καρδιά τους είναι τυφλή και δεν βλέπουν ότι άδειοι ήρθαν στον κόσμο και άδειοι πρόκειται να φύγουν από τον κόσμο πάλι....

Και η ψυχή μου γέμισε θλίψη... Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο υπο­φέρει ένας Ιησούς, ένας Βούδας, όταν σε κοιτάζει μεθυσμένο μ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς καμιά δίψα για το θεϊκό, για την αλήθεια, να ζεις με ψέματα και να πιστεύεις στα ψέματα σαν να ήταν αλήθειες, όταν χάνεις για το τίποτα, όταν τα χάνεις όλα για το τίποτα. Τότε, και το μικρότερο πράγμα γίνεται εμπόδιο.

Χρειάζομαι αγάπη και όχι πόνο

Όταν βρισκόμαστε συνειδητά στο εδώ και το τώρα τότε δεν αντιμετωπίζουμε προβλήματα αλλά γεγονότα

Το να μην υπάρχει δουλειά, δεν είναι πρόβλημα. Είναι γεγονός. Το να μην υπάρχουν λεφτά, δεν είναι πρόβλημα αλλά γεγονός. 

Δεν έχουμε προβλήματα αλλά γεγονότα. Γεγονότα που μας δίνουν την ευκαιρία στην επιλογή. Στην επιλογή να ορίσουμε τη ζωή μας.

Κανένας δεν μπορεί να ορίσει τη ζωή κανενός άλλου παρά μόνον τη δική του. Ούτε οι γονείς του μπορούν ούτε οι γύρω του ούτε η κυβέρνηση κάθε κράτους, παρά μόνο ο εαυτός του. Κι αν υπάρχει κάποιο θέμα που χρειάζεται να επιλυθεί, ο μοναδικός δρόμος για να γίνει αυτό ώστε να φέρει γαλήνη και ισορροπία είναι ο δρόμος της καρδιάς. 

Όταν θέλει η Καρδιά

Οι περισσότερες συγκρούσεις σχετικά με την αγάπη και το σεξ πηγάζουν από τη διάκριση ανάμεσα στα γεννητικά όργανα και στην καρδιά, το πρώτο και το τέταρτο τσάκρα. 
Στα δύο πρώτα τσάκρα λαχταράμε να βιώσουμε υπέροχα συναισθήματα, ηδονικές αισθήσεις και ατελείωτους πόθους. Όταν προσεγγίζουμε την καρδιά μας από το σεξουαλικό κέντρο ή από το κέντρο της κοιλιάς, ενδέχεται να μπερδέψουμε τον πόθο και την ανάγκη με την αγάπη. 

Έτσι, όταν ο πόθος σβήνει όπως άλλωστε είναι φυσικό, και η ανάγκη ικανοποιείται, αναρωτιόμαστε πού έχει πάει η αγάπη. Το σεξ προσφέρει υπέροχες θεραπευτικές απολαύσεις, αλλά η αγάπη που βασίζεται μόνο στην ηδονή μοιάζει με εύθραυστο λουλούδι. Μήπως δεν έχετε ζήσει μια σχέση έντονου σεξουαλικού πάθους και το πρωί που ξυπνήσατε αντικρίσατε δίπλα σας έναν ξένο;
Η Τάντρα του Ουράνιου Χορού διδάσκει ότι στο κέντρο της καρδιάς μαθαίνουμε να διακρίνουμε την κατάσταση στην οποία πέφτουμε στα δίχτυα του έρωτα, μια βιολογική παρόρμηση που λειτουργεί ως ναρκωτικό, από εκείνη στην οποία ο έρωτας, μας εξυψώνει, μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από πλήρη διαύγεια σκέψεως και ενσυνείδητη ευδαιμονία.

Πιστεύοντας το αδύνατον

Osho: Το μυστικό της ιστορίας είναι η τέχνη του να πιστεύεις, η τέχνη του να εμπιστεύεσαι, η τέχνη του να λες ναι στην Ύπαρξη. Πιστεύοντας στο αδύνατο, το αδύνατο γίνεται δυνατό. Πώς συμβαίνει;
Στην πραγματικότητα, το αδύνατον υπάρχει μόνο επειδή δεν έχεις το κουράγιο να πιστέψεις. Κάθε σκέψη μπορεί να υλοποιηθεί και ό,τι συμβαίνει μέσα στη συνείδηση μπορεί να δημιουργήσει την εξωτερική πραγματικότητα, ό,τι συμβαίνει εξωτερικά πρέπει πρώτα να συμβεί εσωτερικά. Ο σπόρος αφομοιώνεται εσωτερικά και το δέντρο εμφανίζεται εξωτερικά.