Πόση Ομορφιά εμπεριέχει το σώμα σου...

Σπουδαίε Άνθρωπε! 

Πόση Ομορφιά εμπεριέχει το σώμα σου..

Πόση Ζωή εμπεριέχει το χαμόγελό σου..

Πόση Αλήθεια εμπεριέχουν τα μάτια σου!

Πόση Σοφία εμπεριέχει το πνεύμα σου!

Πόση Ζεστασιά εμπεριέχει το χάδι σου..

Και πόση Αγάπη εμπεριέχει η ψυχή σου!

Η επόμενη Αγάπη είναι η καλύτερη…

Αγάπησες...  Έδωσες την ψυχή σου…

Έκανες όνειρα… Προδόθηκες... Μάτωσες… 

Πόνεσες… έκλαψες… Ε! Και; 

Η πρώτη φορά είναι ή η τελευταία; 

Γιατί κάνεις σαν να μην πρόκειται να ξαναγαπήσεις; Σαν να μην πρόκειται να ξανανιώσεις το ξεσηκωτικό καρδιοχτύπι της καρδιάς σου;

Ο θεός του έρωτα  πάντα θα είναι δίπλα σου και πάντα θα περιμένει την ευκαιρία να σε ξελογιάσει με τα τερτίπια του. Αρκεί να το θες. Αρκεί να είσαι ανοικτός να τα ζήσεις…

Μη κλείνεσαι μέσα στα "Γιατί" και τα "Δεν" επειδή τα αναπάντητα ερωτήματα είναι φαρμακερά. Δηλητηριάζουν το μυαλό σου, υψώνουν τείχη γύρω από την καρδιά σου και σε ακινητοποιούν σε βαλτωμένη ζωή.

Μήπως ζεις μια ζωή γεμάτη απάθεια μέσα σε ένα σώμα φρούριο γεμάτο άμυνα;

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά “προδοθήκαμε”. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η “αγάπη” τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια “κατάσταση προστασίας” φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της. 

Η λογική λέει: «Αγάπα τον εαυτό σου!» Αλλά η λογική δεν μπορεί να αγαπήσει, πόσο μάλλον τον εαυτό της.

Η αυτοαγάπη μοιάζει να είναι μια υπόθεση για την οποία πρέπει να παλεύει κανείς όλη του τη ζωή σχεδόν. Όσο ωραίες κι αν ακούγονται οι διάφορες συνταγές που υποδεικνύουν ότι πρέπει κανείς να κάνει περισσότερο το ένα ή λιγότερο το άλλο, στο τέλος παραμέ­νει η αίσθηση ότι τα πράγματα δε γίνονται έτσι όπως θα έπρεπε. 
Γιατί πολλές φορές δεν είναι αποτελεσματική η έννοια της αυτοα­γάπης; 
Επειδή το «Αγάπα τον εαυτό σου!», αν το πάρει κανείς τοις μετρητοίς, είναι ανέφικτο. Πρόκειται για μια παγίδα.

Γιατί η αγάπη πονάει τόσο;

Γιατί η αγάπη πονάει τόσο; Κι αν πονάει τόσο πολύ, είναι πραγματικά αγάπη; Ή μήπως είναι εγωισμός, αδυναμία, φόβος, δειλία και όχι αγάπη; 
Η αγάπη δεν μπορεί να είναι όλα αυτά. Η αγάπη είναι χαρά, απόλαυση, ομορφιά, δημιουργία, δόσιμο, άνοιγμα, αγκαλιά, χάδι, μοίρασμα. 
Η αγάπη δεν κρύβεται πίσω από πληγές και ενοχές. Η αγάπη, όταν υπάρχει και είναι εκεί, δε φοβάται να εκδηλωθεί, να εκφραστεί, να γεμίσει σώμα και ψυχή.

Η ανάγκη για αγάπη δημιουργεί "επαίτες" ή "αρπαχτικά"

Γεννιόμαστε όλοι πολύ αθώοι, πολύ αγνοί και κολυμπάμε μέσα στη θάλασσα της αγάπης. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας βλέμμα, σε κάθε μας λέξη, σε κάθε μας άγγιγμα δίνουμε και παίρνουμε αγάπη. Κι όλα αυτά μέχρι να αρχίσει η εκπαίδευση του καλού παιδιού. 
Αυτή η εκπαίδευση μας κάνει διαφορετικά παιδιά. Καταπνίγουμε τα συναισθήματα μας, ντυνόμαστε το ρόλο του καλού παιδιού, ακολουθούμε τους κανόνες, χάνουμε την αισθαντικότητα μας και απομακρυνόμαστε από την αγάπη. 

Η απουσία της αγάπης, μας ακολουθεί τους περισσότερους και στα ενήλικα βήματά μας και δημιουργεί μέσα μας την ανάγκη της αγάπης. Η ανάγκη για αγάπη εκδηλώνεται πολύ διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Το σίγουρο είναι ότι όλοι αυτοί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν βιώσει την έλλειψη αγάπης, την έλλειψη της τρυφερότητας, της αποδοχής, του θαυμασμού…

Καμιά απόρριψη και καμιά αποδοχή δεν είναι προσωπική.

Από το βιβλίο «το Φιλί της Πεταλούδας» της Δέσποινας Παλαμάρη

Από την παιδική ηλικία μας διδάσκουν να είμαστε τέλεια πλάσματα για να μην μας απορρίψουν και προσπαθούμε σκληρά να έχουμε την αποδοχή όλων. 

Αρχίζουμε να φοβόμαστε την απόρριψη και δεν τολμάμε να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Σταδιακά αντιμετωπίζουμε τους άλλους με δειλία, γιατί το «όχι» που μπορεί να βγει από τα χείλη τους γιγαντώνεται και γίνεται ένας δράκος που μας καταπίνει. Κρατάμε με αυτόν τον τρόπο απόσταση από τους ανθρώπους. Κρατάμε με αυτόν τον τρόπο απόσταση από τη ζωή. 

Ο μύθος του κεραυνοβόλου έρωτα

Η εντύπωση ότι γνωρίζεις τον άλλο από πάντα προκαλεί μεγάλη σύγχυση. 
Για να την εξηγήσουν, μερικοί επικαλούνται τη μετενσάρκωση. Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλός μας φαίνεται να διαβάζει το υποσυνείδητο του άλλου. Ανιχνεύει μια προβληματική που γνωρίζουμε, συμπληρωματική της δικής μας και η οποία μας επιτρέπει να ξαναπαίξουμε ορισμένες πλευρές της ιστορίας μας. Τις περισσότερες φορές, λοιπόν, είναι δυο πληγές και όχι δυο ψυχές που καλούν η μία την άλλη.

Γιατί επιλέγουμε κάποιον που θα ξανανοίξει τις πληγές μας;
Για να θεραπευτεί σωστά μια πληγή, χρειάζεται να καθαριστεί σε βάθος. Έχουμε ξεχάσει την πληγή, αλλά η αγκίδα της απογοήτευσης είναι ακόμα εκεί, χωμένη στη σάρκα. Η μία σχέση μετά την άλλη καταλήγει σε ναυάγιο, αφού επιλέγουμε πάντα τον ίδιο τύπο ανθρώπου (μη διαθέσιμους, ψυχρούς, υποκριτές...), επα­ναλαμβάνοντας τις ίδιες λανθασμένες συμπεριφορές (να προσπαθούμε να ευχαριστούμε τον άλλο, να κρύβουμε τις αδυναμίες μας, να αποσιωπούμε τις αμφιβολίες και τους φόβους μας...)

Θα αφήσει τη γυναίκα του για μένα;

Γιατί μια γυναίκα κάνει σχέση με παντρεμένο;

Θα αφήσει τη γυναίκα του για μένα; αναρωτιούνται σχεδόν όλες οι γυναίκες που έχουν σχέση με παντρεμένο. Βαθιά μέσα τους όμως, έχουν την απάντηση. Και ξέρουν πως αυτό δεν θα γίνει ποτέ!

Σύμφωνα με έρευνες, οι περισσότεροι παντρεμένοι δεν εγκαταλείπουν τις γυναίκες τους για την “άλλη” γυναίκα. Οι περισσότεροι που επιλέγουν την “άλλη” γυναίκα, το κάνουν μόνο αφού οι γυναίκες τους, τους έχουν εγκαταλείψει λόγω της απιστίας. Μόνο ένα μικρό ποσοστό αυτών των δεύτερων γάμων επιβιώνει.

Υπάρχει ένα σημαντικό μήνυμα εδώ, αλλά συχνά είναι δύσκολο για την “άλλη” γυναίκα να το κατανοήσει επειδή δεν θέλει. Υπάρχουν γυναίκες που ξοδεύουν χρόνια από τη ζωή τους περιμένοντας, επιλέγοντας να μείνουν στάσιμες, αποδεχόμενες αυτό τον ρόλο, μόνο και μόνο για μερικές στιγμές πάθους και ένα ατέρμονο κυνήγι.

Έρωτες του παρελθόντος…

Έρωτες του παρελθόντος…

Ψυχές που σαλεύουν, 

Σώματα που γροικάνε, 

Σκέψεις που αλυχτούν στα σκοτάδια…

Καρμικές υποσχέσεις, 

Ανεκπλήρωτα πάθη,

Απατημένα Εγώ...

και όλα αυτά σε μια καλογυαλισμένη συσκευασία τυφλού Έρωτα…

Κανένας δεν μπορεί να με κρατάει πίσω αν δεν μου δέσω εγώ τις αλυσίδες…

Αν η Αγάπη δεν πονάει λίγο τότε δεν αξίζει...

Αν η Αγάπη δεν πονάει λίγο τότε δεν αξίζει…

Αυτή είναι η φράση που διάβασα και χθες και πυροδότησε μια μικρή έκρηξη στο μυαλό μου…

Και αναρωτιέμαι ποιος άνθρωπος είναι αυτός που επιλέγει τον πόνο από την χαρά. 
Μήπως είναι ένας άνθρωπος χαζός, περιορισμένης νοητικής ικανότητας ή μήπως είναι κάποιος από μας; 

Κάποιος που έχει μάθει από μικρός ότι η αγάπη πονά γιατί βίωνε σωματική ή ψυχολογική βία από τους γονείς του; 

Κάποιος που είχε μια παιδική ηλικία γεμάτη εγκατάλειψη και απόρριψη που του δημιούργησε μέσα του την πεποίθηση του «δεν αξίζω» και προσπαθεί με λάθος επιλογές στους ερωτικούς  του συντρόφους να αποδείξει στον εαυτό του ότι πραγματικά δεν αξίζει την Αγάπη;