Η εμπιστοσύνη δεν γνωρίζει από διευθύνσεις.

Η εμπιστοσύνη είναι μια εσωτερική ιδιότητα. Δεν γνωρίζει από διευθύνσεις. Δεν απευθύνεται κάπου. Αν υπάρχει, υπάρχει.

Είναι σαν να φέρνεις ένα φως, μια λάμπα μέσα στο δωμάτιο. Τώρα το φως δεν θα πέφτει μόνο πάνω στο τραπέζι, θα πέφτει και πάνω στην καρέκλα. Και δεν θα πέφτει μόνο στην καρέκλα, θα πέφτει και πάνω στους τοίχους και στους πίνακες που κρέμονται στους τοίχους. Δεν θα πέφτει μόνο στους τοίχους, θα πέφτει και στο πάτωμα και στο ταβάνι επίσης. 

Ζεις πραγματικά την ζωή σου ή την αφήνεις να σε προσπερνά;

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά “προδοθήκαμε”. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η αγάπη τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια “κατάσταση προστασίας” φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της.

Η καταπίεση είναι ένας τρόπος για να καταστρέψεις τον εαυτό σου.

Καταπίεση είναι το να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν ήθελες να κάνεις.

Καταπίεση είναι το να υποκρίνεσαι πως είσαι αυτός που δεν είσαι. 

Η καταπίεση είναι ένας τρόπος για να καταστρέψεις τον εαυτό σου. Η καταπίεση είναι αυτοκτονία — πολύ αργή ασφαλώς, αλλά είναι ένα πολύ σίγουρο, αργό δηλητήριο. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος καταπιέζεται τόσο πολύ, που γίνεται άρρωστος; 

Επειδή η κοινωνία σε διδάσκει να ελέγχεις, όχι να μεταμορφώνεις. Και η μεταμόρφωση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με τον έλεγχο, αλλά είναι το ακριβώς αντίθετο. Μέσα από την καταπίεση, ο νους διχάζεται. Το κομμάτι που αποδέχεσαι γίνεται το συνειδητό και το κομμάτι που αρνείσαι γίνεται το ασυνείδητο.

Τέλειος είσαι, μόνον όταν είσαι Αυθεντικός

Μπορείς να ζεις την ζωή σου ολοκληρωτικά!

Να την φλερτάρεις και να έχεις ερωτική σχέση μαζί της!

Να της κάνεις έρωτα καθημερινά

Για να κάνεις έρωτα στη ζωή χρειάζεται να επιτρέψεις στον εαυτό σου να είναι Τέλειος και Τέλειος είσαι, μόνον όταν είσαι Αυθεντικός

Επίτρεψε στον εαυτό σου όλο το φάσμα της συναισθηματικής σου έκφρασης. 

Επίτρεψε να υπάρχουν στην ζωή σου: 

Δάκρυα, Λύπη, Γέλια, Θρήνος, Πόνος, Απόλαυση, Χαρά, Θυμός, Ηδονή, Άφημα, Ρευστότητα....

Το έντονο μπλοκάρισμα στην καρδιά και στην κοιλιά φέρνει πάγωμα και αναισθησία στα συναισθήματα.

Συναισθηματικά δύσκολες καταστάσεις έχουμε βιώσει όλοι. Έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που τους εμπιστευτήκαμε, τους αγαπήσαμε, τους επιτρέψαμε να αγγίξουν την καρδιά μας και μετά “προδοθήκαμε”. Ο πόνος της προδοσίας, της απόρριψης και της εγκατάλειψης σκέπασε την καρδιά μας και για αρκετό καιρό κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

Κάποιοι από εμάς ξαναδοκίμασαν και αφέθηκαν στον έρωτα και στην αγάπη. Κάποιους η “αγάπη” τους ταξίδεψε στη χαρά και άλλους πάλι τους ξαναθύμισε τα συναισθήματα του πόνου και της εγκατάλειψης. Οι περισσότεροι από αυτούς τότε έκλεισαν την καρδιά τους και την έβαλαν σε μια “κατάσταση προστασίας” φοβούμενοι την αγάπη και τα επακόλουθα της.

3 τρόποι για να αυξηθεί η κατανόηση και η ευαισθησία μας

Η συμπόνια είναι μια ανεκτίμητη αρετή και εδραιώνει την παρουσία της αγάπης στη ζωή μας. Μας προσφέρει την ικανότητα να μπορούμε να κατανοήσουμε τι έφερε τον άλλον στην κατάσταση που βρίσκεται και να του φερθούμε με τον τρόπο που χρειάζεται. 

Μπορεί κάποιος να χρειάζεται λόγια υποστήριξης ή μια ιδέα που θα του γεννήσει καινούριες ιδέες μέσα του ή μια αγκαλιά για να νιώσει ζεστασιά ή χώρο για να μιλήσει ή απλά ένα βλέμμα αποδοχής.

Συμπόνια σημαίνει να είμαστε εκεί συνειδητά για να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται ξεχνώντας το δικά μας προβλήματα, την δική μας άποψη, σβήνοντας από το χάρτη του μυαλού μας όλες τις προηγούμενες πληροφορίες. 

Άλλο Aντίδραση και άλλο Ανταπόκριση

Όποτε είσαι αυθόρμητος, αυτό σημαίνει ότι δεν παίζεις σύμφωνα με μια προσχεδιασμένη ιδέα. Για την ακρίβεια, δεν είσαι έτοιμος, δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις κάτι. Η πράξη έρχεται σαν ανταπόκριση από μόνη της. Θα πρέπει να καταλάβεις μερικές λέξεις. Πρώτα τη διαφορά ανάμεσα στην αντίδραση και την ανταπόκριση.

Η αντίδραση εξαρτάται από τον άλλο άνθρωπο. Εκείνος σε προσβάλει, εσύ θυμώνεις και τότε η πράξη σου βγαίνει από το θυμό. Επηρεάζεσαι εύκολα και μπορούν να σε εκβιάσουν συναισθηματικά. Η αντίδρασή είναι συναισθηματικός εκβιασμός. Εσύ δεν ήσουν θυμωμένος. Ο άνθρωπος σε πρόσβαλλε και η προσβολή του δημιούργησε θυμό. Τώρα η πράξη σου βγαίνει από το θυμό. 

Η σχέση του θυμού και της λύπης

H λύπη είναι παθητικός θυμός
και ο θυμός είναι ενεργητική λύπη.

Επειδή η λύπη έρχεται εύκολα, ο θυμός μοιάζει δύσκολος. Επειδή είσαι πολύ συντονισμένος με το παθητικό, είναι δύσκολο για ένα λυπημένο άνθρωπο να είναι θυμωμένος. Αν μπορείς να θυμώσεις ένα λυπημένο άνθρωπο, η λύπη του θα εξαφανιστεί αμέσως. Θα είναι πολύ δύσκολο για ένα θυμωμένο άνθρωπο να είναι λυπημένος. Αν μπορείς να τον κάνεις να νιώσει λύπη ο θυμός του θα εξαφανιστεί αμέσως.

Ακόμα και τα "αρνητικά" συναισθήματα είναι καλά, αν είναι αληθινά

Σου λέω ότι ακόμα και τα αρνητικά συναισθήματα είναι καλά, αν είναι αληθινά. Κι αν είναι πραγματικά, σιγά - σιγά, η ίδια τους η πραγματικότητα τα μεταμορφώνει. Γίνονται ολοένα και περισσότερο θετικά κι έρχεται μια στιγμή, που όλη η θετικότητα και η αρνητικότητα εξαφανίζονται. 

Εσύ απλώς παραμένεις αυθεντικός. Εσύ δεν γνωρίζεις τι είναι καλό και τι είναι κακό. Εσύ δεν γνωρίζεις τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό. Εσύ είσαι απλώς αυθεντικός. Αυτή η αυθεντικότητα θα σου επιτρέψει να ρίξεις μια φευγαλέα ματιά στο πραγματικό. Μόνο το πραγματικό μπορεί να γνωρίσει την αλήθεια. Μόνο το αυθεντικό μπορεί να γνωρίσει το αυθεντικό που σε περιβάλλει.

Τα στάδια του πένθους

Η αντίδραση του πένθους δεν είναι μόνο για τους πεθαμένους. Βιωμένη με διαφορετική ένταση ανάλογα τη σημασία της, είναι συνέχεια κάθε απώλειας: ενός αποχωρισμού, αλλά και μιας μετακόμισης, της συνταξιοδότησης, μιας αλλαγής στην εργασία, μιας ελπίδας που διαψεύστηκε, μιας αναμονής χωρίς αντίκρι­σμα...

.

Χάνετε ένα αντικείμενο που αγαπάτε, ένα κόσμημα, ένα σημα­ντικό χαρτί ή ένα πολύ αγαπημένο σας πρόσωπο...

«Όχι, δεν το έχασα. Κάπου θα το ξέχασα, θα το ξαναβρώ...»

«Όχι, δεν είναι νεκρός, δεν είναι δυνατόν!»

Το πρώτο στάδιο είναι εκείνο της άρνησης. Είναι αδύνατον ακόμα να αντικρίσετε την πραγματικότητα. Το άτομο προστατεύε­ται με μια πλημμύρα συναισθημάτων πολύ σημαντικών. Δεν θέλει να ζήσει κάτι τέτοιο, δεν θέλει να δει, να ακούσει, να καταλάβει.

Θάρρος

Osho : Στην αρχή δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον δειλό και τον θαρραλέο άνθρωπο. Και οι δυο φοβούνται. Η διαφορά είναι, ο δειλός ακούει τους φόβους του και τους ακολουθεί. Ο θαρραλέος άνθρωπος τους βάζει στην άκρη και προχωρεί πιο πέρα. Οι φόβοι υπάρχουν, τους γνωρίζει, αλλά ο θαρραλέος άνθρωπος μπαίνει μέσα στο άγνωστο παρά τους φόβους όλους. Θάρρος δεν σημαίνει αφοβία, αλλά να προχωρείς μέσα στο άγνωστο παρά όλους τους φόβους.

Απόρριψη: πολύ κακό για το τίποτα!

Απόρριψη λες και νιώθεις ότι ένα αδηφάγο τέρας έρχεται να σε καταπιεί. Τόσο κακό για το τίποτα. Για μια λέξη που ούτε καν έπρεπε να υπάρχει στο λεξιλόγιο σου.

Τι σημαίνει αν κάποιος σου πει όχι για κάτι που του προτείνεις; Ότι απλά έχει άλλη διάθεση από αυτήν που έχεις εσύ. 
Τι σημαίνει αν κάποιος σου πει να χωρίσετε; Κι εδώ ισχύει το ίδιο. Απλά έχει άλλη διάθεση από αυτήν που έχεις εσύ.

Πρέπει να καταλάβεις ότι το Όχι του άλλου, αφορά μόνο τον ίδιον. Αφορά τα βιώματα του, τις προσδοκίες και τις περιχαράξεις του, τον τρόπο που σκέφτεται και τον τρόπο που έχει εξελίξει το εγώ του. Αφορά τον τρόπο που έχει συναντήσει τον εαυτό του. Ακριβώς όπως το ¨Όχι¨ το δικό σου αφορά μόνον εσένα και τον τρόπο που Εσύ έχεις συναντήσει τον εαυτό σου...

Απόρριψη και Εγκατάλειψη

Υπάρχουν δυο μεγάλα τέρατα που οι περισσότεροι από εμάς νιώθουν την απειλή τους είκοσι τέσσερεις ώρες το 24ωρο και ο φόβος της παρουσίας τους μας αναγκάζει να έχουμε πολύ συγκεκριμένες σκέψεις και συμπεριφορές. Υποδυόμαστε ρόλους, φοράμε χαρακτήρες κατά το πως μας θέλουν οι άλλοι, εκπληρώνουμε επιθυμίες που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με τα θέλω μας λέμε  Ναι εκεί που θέλαμε να βροντοφωνάξουμε Όχι, κι όλα αυτά γιατί; 

Για να αποφύγουμε να συναντήσουμε τις δυο σύγχρονες Σκύλλα και Χάρυβδη, την Απόρριψη και την Εγκατάλειψη.

Έχουμε εκπαιδευτεί από πολύ μικρά παιδιά, με πάρα πολλούς τρόπους (π.χ κριτική και απογοητεύσεις που έχουμε βιώσει από γονείς, από το φιλικό περιβάλλον, το σχολείο, την  κοινωνία) να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει να αγαπηθούμε ή ότι δεν είμαστε κατάλληλοι να μας αγαπήσουν γι’ αυτό που είμαστε. Και αναγκαστήκαμε να δημιουργήσουμε μια ταυτότητα και να περιοριστούμε μέσα σε κάποιον ρολο ζητιανεύοντας την αποδοχή, την αγάπη. Αυτή η κατασκευασμένη ταυτότητα δεν αρκεί όμως για να μας αποδεχτούν όλοι και γι’ αυτό το λόγιο φτιάχνουμε και μια δεύτερη και μια τρίτη, μια τέταρτη… ώσπου στο τέλος ξεχνάμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Πόνος, η πύλη της σοφίας

Σταμάτα πια με τις Αυταπάτες

Ο πόνος, τα βάσανα, η δυσαρέσκεια, η έλλειψη ικανοποίησης είναι τόσο οδυνηρά, που ο νους δημιουργεί αυταπάτες ευχαρίστησης. Αυτές οι αυταπάτες βοηθούν τους ανθρώπους να συνεχίζουν να ζουν. Αν αφαιρέσεις όλες τις αυταπάτες από έναν άνθρωπο, τότε δεν θα έχει λόγο να ζήσει ούτε για μια στιγμή ακόμη. Όταν δεν είσαι συνειδητός, οι αυταπάτες χρειάζονται, επειδή δημιουργούν έστω και ψεύτικο νόημα στη ζωή. Και μέχρι να συμβεί το αληθινό, συνεχίζουμε να δημιουργούμε ψεύτικα νοήματα. Για να αποφευχθεί η δυσαρέσκεια, ο πόνος, η ζωή χωρίς νόημα, τη γεμίζουμε με μεγάλες αυταπάτες, που γίνονται πεποιθήσεις, αυτές όμως δεν κρατούν για πολύ.

ο φόβος ειναι άγνοια του ίδιου του εαυτού

Θάρρος δεν σημαίνει έλλειψη φόβου. Σημαίνει να μπαίνεις μέσα στο άγνωστο παρ’ όλους του φόβους. 
Στην αρχή δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον θαρραλέο και τον δειλό. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο δειλός ακούει τους φόβους του ενώ ο θαρραλέος τους βάζει στην άκρη και προχωράει. Ο θαρραλέος μπαίνει στο άγνωστο παρά τους φόβους του.

Ο Φόβος είναι φυσικός

Ο Φόβος είναι φυσικός και μπορεί να υπάρξει ένας πολύτιμος βοηθός. Έχεις μια πολύτιμη ζωή να προστατέψεις και ο φόβος απλά σε βοηθά να το κάνεις. Έτσι δεν βάζεις το χέρι σου στην φωτιά, δεν περπατάς στην μέση του δρόμου, δεν πηδάς από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας, δεν μπαίνεις στη θάλασσα χωρίς να ξέρεις κολύμπι…

Όμως όταν ο φόβος γίνει παράλογος τότε γίνεται παθολογικός. Γίνεται αρρώστια. Τότε φοβάσαι πράγματα που δεν χρειάζεται να φοβάσαι αν και μπορείς να βρεις επιχειρήματα ακόμα και για τους παράλογους φόβους.

Κάποιος φοβάται να μπει μέσα στο σπίτι, άλλος φοβάται να ταξιδέψει με τρένο, με αεροπλάνο, επειδή συμβαίνουν ατυχήματα. Το να φοβάται κάποιος με αυτόν τον τρόπο δεν είναι έξυπνο. Τότε θα έπρεπε να φοβάται το κρεβάτι του, επειδή οι 97 στους 100 ανθρώπους πεθαίνουν σε αυτό. ‘Oποιος ζει απομονωμένος εξαιτίας των φόβων, δεν ζει. Είναι ήδη νεκρός.

Λίγα λόγια για τον θυμό

Πήγαινε στη θάλασσα και παρατήρησε την. Εκατομμύρια κύματα υπάρχουν εκεί, όμως βαθιά στο βυθό της, η θάλασσα είναι ήρεμη και ήσυχη, σε βαθύ διαλογισμό. Η ταραχή υπάρχει μόνο στην επιφάνεια εκεί που η θάλασσα συναντά τον εξωτερικό κόσμο, τους άνεμους. Μέσα της όμως παραμένει πάντα η ίδια. Τίποτε δεν αλλάζει, ούτε ένας ελάχιστος κυματισμός. Η περιφέρεια αλλάζει, το κέντρο παραμένει αιώνιο. Είναι πέρα από το χρόνο. Τίποτε απολύτως δεν μπορεί να το μεταβάλλει. Παραμένει ανέγγιχτο από τον έξω κόσμο.

Το γέλιο είναι βασικό συστατικό της ζωής και της αγάπης

Δε θα άλλαζα ποτέ το γέλιο της καρδιάς μου με όλα τα πλούτη του κόσμου. Ούτε θα ήμουν ικανοποιημένος με το να μεταλλάξω τα δακρυά μου, τα δάκρυα της αγωνίας μου, σε γαλήνη.

Φλογερή μου ελπίδα είναι ότι όλη μου η ζωή σ’ αυτή τη γη θα αποτελείται από Δάκρυα και Γέλιο. 
Δάκρυα που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου αποκαλύπτουν το μυστικό και το μυστήριο της Ζωής. Γέλιο που με φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μου.
Δάκρυα που με κάνουν να αισθάνομαι τους πονεμένους. Γέλιο που συμβολίζει τη χαρά για την ίδια μου την Ύπαρξη.

Χαλίλ Γκιμπράν

Ενοχές προς το σύντροφο

Ερώτηση: Μόλις χώρισα με το φίλο μου και είμαι αναστατωμένη, γιατί δεν ξέρω τι να κάνω. Εκείνος θέλει να είμαστε μαζί, αλλά εγώ δεν ξέρω καν αν τον αγαπώ. Για την ακρίβεια, δεν ξέρω καν τι είναι αγάπη.

Osho: Αυτό που λες είναι πολύ σωστό και είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους. Κανείς δεν ξέρει τι είναι αγάπη, επειδή το να ξέρεις τι είναι αγάπη, σημαίνει ότι ξέρεις τι είναι Θεός. Το να γνωρίζεις τι είναι αγάπη είναι το να γνωρίζεις όλα εκείνα που αξίζει να γνωρίζεις. Οι άνθρωποι έχουν απλώς την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουν τι είναι αγάπη. Η αληθινή αγάπη αρχίζει μόνο όταν είσαι ικανός να μείνεις μόνος σου. Τότε εξαφανίζεται η ανάγκη και εμφανίζεται το μοίρασμα.

ενοχές, παιχνίδι του εγώ

Όλες οι ενοχές δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι του εγώ, επειδή υπονοούν ότι έχεις εσύ τον έλεγχο όσων σου συμβαίνουν. 
Αν όμως δεν έχεις αποκρυσταλλωμένο εγώ, τότε είσαι σαν φτερό στον άνεμο. Πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος. Το φτερό δεν μπορεί να πει πως ήθελε να πάει νότια αλλά πήγε βόρεια και νιώθει ενοχές! Οτιδήποτε έχει συμβεί, δεν έγινε εξαιτίας σου, αλλά το έκαναν οι περιστάσεις. 
Νιώσε ταπεινά, άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν, αλλά μη νιώθεις ενοχές. Τα δάκρυα θα ξεπλύνουν και θα καθαρίσουν την καρδιά σου. Παράτα το εγώ και χαλάρωσε. Αν γίνεις συνειδητός, τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Όταν είσαι συνειδητός, δεν μπορείς ποτέ να κάνεις πράγματα για τα οποία να νιώσεις ενοχές.

Osho:Τι είναι Ζήλια

Αναφέρομαι συχνότερα στο θυμό και το σεξ και λιγότερο στη ζήλια, επειδή η ζήλια δεν είναι κάτι πρωτογενές. Είναι ένα δευτερογενές συστατικό του σεξ. Όποτε έχεις μια σεξουαλική παρόρμηση στο νου σου, όποτε νιώθεις τη σεξουαλική έλξη και πως έχεις σχέση με κάποιον, τότε, επειδή δεν αγαπάς, εμφανίζεται η ζήλια. Αν αγαπάς, η ζήλια ποτέ δεν εμφανίζεται.