Η ενοχή που νιώθεις όταν προσπαθείς να βάλεις όρια, δεν σημαίνει ότι κάνεις κάτι λάθος. Είναι απλώς το αποτύπωμα μιας παλιάς εκπαίδευσης που σε δίδαξε — σιωπηρά ή φανερά — να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.
Ίσως να σε έμαθαν να είσαι πάντα "καλός", "βολικός", να μη δυσαρεστείς κανέναν. Ίσως κάθε φορά που τόλμησες να διεκδικήσεις κάτι για σένα, να ένιωσες απόρριψη, αποδοκιμασία ή ακόμα και ενοχή.
Όμως η αλήθεια είναι το εξής:
Το να θέτεις όρια δεν είναι εγωισμός — είναι πράξη αυτοσεβασμού και αυτογνωσίας.
Το να αναγνωρίζεις πότε κάτι σε πονά, σε εξαντλεί ή σε παραβιάζει, και να το σταματάς, είναι ηρωισμός, όχι αδυναμία.
Το να προστατεύεις τον χρόνο σου, την ενέργειά σου, την ψυχή σου, δεν είναι σκληρότητα — είναι φροντίδα. Και το να νιώθεις ενοχές γι’ αυτό, δεν σημαίνει ότι φταις· σημαίνει απλώς ότι σου έμαθαν να μη βάζεις τον εαυτό σου ποτέ πρώτο.

.png)




