Δέξου τον εαυτό σου έτσι όπως είναι.

Στη ζωή, δεν μπορείς να προσπεράσεις τίποτε, αν δεν περάσεις από μέσα του. Και, αν νομίζεις πως το προσπέρασες, θα παραμείνεις ανώριμος, παιδαριώ­δης, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ. Τη ζωή πρέπει να τη ζήσεις. Μόνο τότε μεγαλώνεις. 

Δέξου τον εαυτό σου έτσι όπως είναι. 

Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, γιατί αν σκεφτείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, θα νιώσεις άσχημα. Από πού προέρχεται αυτή η δυσφορία; Προέρχεται από τους διαφό­ρους δασκάλους που σε δίδαξαν. 

Και αυτοί οι δάσκαλοι είναι οι μεγαλύ­τεροι δηλητηριαστές της ζωής. Δεν είναι στ’ αλήθεια δάσκαλοι, είναι εχθροί. 

Αν δεν γίνεις ο έρωτας που ψάχνεις, για όλα θα φταίνε οι άλλοι…

Θες να μάθεις γιατί συχνά νιώθεις καταδικασμένος σε βαρεμάρα κι απόγνωση;
Γιατί έμαθες να βλέπεις τον έρωτα μόνο ως συναισθηματική έξαρση, ως πόθο και ανάγκη για πλησίασμα ενός ατόμου -συνήθως- του άλλου φύλου. Και σ’ αυτόν τον έρωτα στήριξες την ελπίδα σου για ολοκληρωτική αναζωογόνηση του εαυτού σου, που, κατά τα’ άλλα, κοιμάται όρθιος…

Αυτός ο «έρωτας» είναι μια μόνο εκδοχή έρωτα.
Πριν φτάσεις σ' αυτήν, αναρωτήθηκες εάν και πόσο έχεις ερωτευθεί τον εαυτό σου;…

Εσύ, με ποιο "παραμύθι" μεγάλωσες;

Με αγχώνει το «για πάντα»…

Είναι γεμάτο προσδοκίες, απατημένα όνειρα, πληγές που αιμορραγούν στα σκοτεινά…

Είναι γεμάτο αναμονή, επιμονή, ψευδαισθήσεις, προσδοκίες…

Είναι γεμάτο ή καλύτερα, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι άδειο από «Ζωή»

Καμιά εμπειρία και κανένας έρωτας δεν κρατά για πάντα! Κι όσο κι αν επιμένουμε γι’ αυτό, έρχεται η ζωή, ο θάνατος να μας αποδείξει το αντίθετο…

Η μόνη σχέση που κρατά για πάντα είναι η σχέση με τον εαυτό μας. 

Το γιατί πίσω από εμένα και εσένα

Το πιο συχνό ερώτημα που απευθύνουμε στους εαυτούς μας είναι το Γιατί. Γιατί σε διάλεξα, γιατί μένω, γιατί κάνω ό,τι κάνω. Μα όσο το αναζητούμε, τόσο έχουμε κλειστά τα αφτιά μας στην απάντηση που κραυγάζει παρούσα σε κάθε επιλογή μας. Γιατί θυμώνω μαζί σου; Γιατί θλίβομαι; Γιατί σε φοβάμαι; Γιατί μένω μαζί σου αφού με ταλαιπωρείς; Μα αυτό το γιατί τσάμπα το γυρεύω σε σένα, καθώς δεν υπάρχει εκεί, αλλά σε εμένα.

Αν έμαθα ότι η αγάπη είναι στέρηση, στη στέρηση θα πέφτω. Αν έμαθα ότι η αγάπη είναι θυσία, θα θυσιάζω πάντα τον εαυτό μου. Αν έμαθα ότι αγάπη είναι να με πνίγεις, τότε στον πνιγμό θα κολυμπώ μία ζωή. Όπως με αγάπησαν στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, έτσι θα αγαπώ κι εγώ, κι αυτή την αγάπη θα γυρεύω από τον άλλο.

Ζήσε χωρίς να σκέφτεσαι, γιατί οι σκέψεις είναι η πιο βαθιά μάσκα

Στη ζωή, δεν μπορείς να προσπεράσεις τίποτε, αν δεν περάσεις από μέσα του. Και, αν νομίζεις πως το προσπέρασες, θα παραμείνεις ανώριμος, παιδαριώ­δης, δεν θα μεγαλώσεις ποτέ. Τη ζωή πρέπει να τη ζήσεις. Μόνο τότε μεγαλώνεις. 

Δέξου τον εαυτό σου έτσι όπως είναι. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, γιατί αν σκεφτείς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, θα νιώσεις άσχημα. Από πού προέρχεται αυτή η δυσφορία; Προέρχεται από τους διαφό­ρους δασκάλους που σε δίδαξαν. Και αυτοί οι δάσκαλοι είναι οι μεγαλύ­τεροι δηλητηριαστές της ζωής. Δεν είναι στ’ αλήθεια δάσκαλοι, είναι εχθροί. 

Ας προσεγγίζουμε τη Ζωή με την καρδιά μας και όχι με το εγώ μας

Όλοι οι άνθρωποι αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στο να μείνουν προσκολλημένοι σε κάτι ή να το εγκαταλείψουν. Συνήθως μένουμε προσκολλημένοι στα όνειρά μας, στις ελπίδες μας, στον τρόπο που ζούμε και τη φιλοσοφία που έχουμε για τη ζωή. Όμως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν ίχνη του Εγώ που τις περισσότερες φορές δεν τα αντιλαμβανόμαστε. 
Το εγώ συνηθίζει να "έχει δίκιο" και γι’ αυτό παραμένει προσκολλημένο σε πρόσωπα και καταστάσεις για λανθασμένους λόγους. Σκεφτείτε πόσες δυστυχισμένες σχέσεις διατηρούνται γύρω μας επειδή ο ένας σύντροφος επιμένει να αποδείξει στον άλλο την αξία του. Να αποδείξει πως είναι σωστός και πως το δίκιο είναι με το μέρος του.