Τώρα μπορώ να με αγαπώ!!!

Αυτό τον καιρό με τους μαθητές μου στα σεμινάρια που συντονίζω, είτε online είτε δια ζώσης εργαζόμαστε πάνω στην Αυτοαγάπη. Πώς να τιμήσουμε τον σωματικό εαυτό μας και να ζούμε έχοντας παρουσία στην κάθε στιγμή της ζωής μας, βιώνοντας το πολυπόθητο Εδώ και Τώρα.

Λίγες μέρες μετά από ένα μάθημα αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον Εαυτό, μια μαθήτρια μου, έγραψε: Δεν αντέχω να βλέπω το σώμα μου γιατί δεν αντέχω να βλέπω κατάμουτρα πως δεν το φρόντιζα καθόλου, μια ζωή. 

Δεν είναι πως δεν το αγαπάω.... Το αγαπώ πια και το αφουγκράζομαι, απλά ντρέπομαι να το κοιτάξω στα μάτια έτσι που επέτρεψα να γίνει

• Η περιφέρειά μου, έγινε τόσο μεγάλη γιατί καθόμουν χρόνια ολόκληρα πάνω στα τόσα πρέπει
• Η κοιλιά μου, έδωσε όλους τους χυμούς της και τώρα κρέμεται σαν στυμμένη λεμονόκουπα
• Το στήθος μου, "κρέμασε τα παπούτσια του", αφού τάισε 2 παιδιά κ τώρα νιώθει ότι δεν είναι χρήσιμο πλέον
• Τα μάτια μου μίκρυναν και τα βλέφαρα μου χαλάρωσαν στην προσπάθεια τους να μου κρύψουν τη ζωή που περνούσε ανεκμετάλλευτη δίπλα μου.

Όμως ΤΩΡΑ μπορώ να "δω" το ΣΩΜΑ μου

• Βλέπω την λεκάνη μου που λικνίζεται μια από δω, μια από κει, μια αριστερά και μια δεξιά αποκρούοντας τα πρέπει και τα μη…
• Βλέπω τα χέρια μου να στάζουν ακόμα αγάπη κ φροντίδα σε κάθε άγγιγμα και τα μαλλιά μου τα νιώθω να ανεμίζουν άγρια, ελεύθερα, και να αναπνέουν τον Ήλιο…
• Βλέπω τα μάτια μου να φεγγοβολούν γαλήνη και σοφία και νιώθω την κοιλιά μου καθώς χορεύει κυκλικά, αισθησιακά στο χορό της ζωής να σχηματίζει πλανήτες και αστέρια 
• Νιώθω ο χτύπος της καρδιάς μου να φτάνει ως το άπειρο και την ψυχή μου να διευρύνεται και να αγγίζει την Απεραντοσύνη
• Και το στήθος μου, αφράτο, μαλακό και παιχνιδιάρικο, κλείνει το μάτι στη ζωή και της φωνάζει: ΤΩΡΑ ΖΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!  

Μ.Δ