Αγαπημένη μου Αδερφή, αξίζεις να λαμβάνεις.

Αγαπημένη μου Ιέρεια, Αδερφή μου,

Η αν-ικανότητα να δεχθείς υποστήριξη, φροντίδα και βοήθεια από τους άλλους είναι μια τραυματική αντίδραση.

Η πεποίθηση "Δεν χρειάζομαι κανέναν, θα τα κάνω όλα μόνη μου (και καλύτερα/ πιο γρήγορα κτλ)" είναι, στην πραγματικότητα, μια τακτική επιβίωσης. Μου πήρε 33 χρόνια για να το καταλάβω συν 4 χρόνια (τα πρώτα της ζωής μου) που έγινε ο προγραμματισμός μου.

(Κάποτε, λοιπόν) Χρειαζόσουν να προστατεύσεις την τρυφερή καρδούλα σου από κακοποίηση, παραμέληση, προδοσία και απογοήτευση από εκείνους που δεν μπορούσαν ή δεν ήταν εκεί για σένα.

• Από τον γονέα που απουσίαζε από επιλογή ή επειδή δούλευε ατελείωτες ώρες για να φροντίσει να έχεις φαγητό και στέγη και να μην σου λείψει τίποτα.
• Από τους εραστές που προσέφεραν σεξουαλική οικειότητα, αλλά δεν (μπορούσαν να) προσφέρουν ένα ασφαλές καταφύγιο για την καρδιά σου.
• Από τις φιλίες που πάντα έπαιρναν περισσότερα από όσα έδιναν.
• Από όλες τις καταστάσεις που κάποιος σου είπε «μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σε αυτό» και μετά σε εγκατέλειψε, αφήνοντάς σε να μαζέψεις τα κομμάτια σου όταν έγινε πραγματικότητα αυτό που φοβόσουν και έπρεπε, επιπλέον, να διαχειριστείς το δικό σου μέρος αλλά και το δικό του.
• Από τα ψέμματα. Τις προδοσίες.

Έμαθες, μεγαλώνοντας, ότι δεν μπορείς ποτέ πραγματικά να εμπιστευθείς τους ανθρώπους. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορείς να το κάνεις μέχρι έναν βαθμό.

⭐ Η υπερ-ανεξαρτησία είναι θέμα εμπιστοσύνης (που δεν έχεις). 

⭐ Η υπερ-ανεξαρτησία είναι μια προληπτική απεργία ενάντια στο ράγισμα της καρδιάς σου (που τρέμεις να ξαναβιώσεις). 

Και κάπως έτσι, δεν εμπιστεύεσαι κανέναν.

Και δεν εμπιστεύεσαι ούτε εσένα για να επιλέξεις τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω σου.

Η εμπιστοσύνη είναι ελπίδα, η εμπιστοσύνη είναι ευαλωτότητα. Όμως, ορκίστηκες κάποτε «Ποτέ ξανά»! Και, ανεξάρτητα από το πώς το ντύνεις (και ντύνεσαι) και το δείχνεις με περηφάνια για να φαίνεται ότι αυτό το επίπεδο ανεξαρτησίας είναι αυτό που πάντα ήθελες να έχεις και να είσαι, στην πραγματικότητα είναι η πληγωμένη, φοβισμένη, ραγισμένη καρδιά σου πίσω από έναν προστατευτικό τοίχο από τούβλα.

Αδιαπέραστος τοίχος. Τίποτα δεν μπαίνει. Κανένας πόνος δεν μπαίνει. Αλλά και καμία αγάπη δεν μπαίνει.

⭐ Τα φρούρια και η πανοπλία είναι για όσους βρίσκονται στη μάχη ή πιστεύουν ότι η μάχη έρχεται. Είναι απάντηση στο τραύμα. 

⭐ Τα καλά νέα είναι το τραύμα που αναγνωρίζεται είναι το τραύμα που μπορεί να θεραπευτεί.

Όμως, θα πονέσει. 

Χρειάζεται να διαλύσεις αυτόν τον τοίχο, που τον έχτισες τόσο καλά, τόσα χρόνια. Με επιμονή, με υπομονή, με μανία και περίσσειο μεράκι. Και θα πρέπει να εμφανίσεις, προς τα έξω, την πληγή. Να εμφανίσεις την ευαλωτότητά σου. Να αφήσεις το νερό να λειάνει τον τοίχο και τη φωτιά να λιώσει τον πάγο.

Αγαπημένη μου Ιέρεια, Αδερφή μου, αξίζει να το κάνεις. 

Το αξίζεις να λαμβάνεις.

Αξίζεις.

“The wound is the place where the Light enters you.” Rumi

𝒱𝒶𝓈𝓈𝒾𝒶